Eerst: in marcom-land praten we graag in jargon. En in het Engels. Dus spreken we over storytelling, always-on campagnes of de employer value proposition. Geen probleem. Zolang we allemaal snappen waar dit over gaat. Maar daar gaat het soms mis. Daarom een onthulling: hét employer brand bestaat niet. Uh? Worden we dan allemaal genept? Nee, vast niet. Maar we maken het vaak wel te ingewikkeld. Laten we het eens simpel maken. Denk bij je merk aan een kaartspel. Je merkwaarden zijn je troefkaarten. Daar heb je er maar enkele van. Twee of drie. Hooguit. Die speel je één voor één. Op het juiste moment. Zo win je het spel. En nieuwe collega’s voor je winnen op de arbeidsmarkt is een ander spel dan klanten overtuigen en tevreden houden. De kaarten horen wel bij elkaar. Een onafscheidelijk setje. Maar je gebruikt ze in de juiste spel.

Neem die mooie woonzorg-organisatie in het midden van het land. In een intensief gesprek met medewerkers over het dagelijkse werk en wat zij daarin belangrijk vinden, kwam boven water dat het eigenlijk niet om de zorg zelf gaat maar om het welzijn dat je daarmee mogelijk maakt. Zorg dus ten dienste van levensgeluk. Aha. Vandaar hun kernwaarde ‘warmte’ op de site. Dat blijkt te gaan over een zo gelukkig mogelijk leven. Het gevoel dat je er nog toe doet als bewoner. De knuffel. Het gevoel van thuis. Jezelf zijn. Toen hadden we de juiste kaart te pakken. Die van ‘warmte’.

Maar dan begint het echte spel. Die kaart leg je niet zomaar ‘koud’ op tafel. Wie begrijpt immers de achtergrond van het woord ‘warmte’? Het verhaal erachter blijkt te gaan over ‘het gevoel van thuis’. Een verhaal dat gaat over zorgprofessionals die bewoners het gevoel geven thuis te zijn. Elke dag weer. De titel van dat verhaal zou dus zomaar kunnen zijn ‘Zo thuis als maar kan’. Werken in deze sympathieke woonzorg-organisatie betekent dan misschien wel: ‘werken waar je thuis bent’. En dan hebben we het ineens toch zomaar over het employer brand.

‍